Un paseo por "Ollos de auga" [4]

Fotografía 9: Antigas portas da cidade. 1 de agosto de 2009. “Leo Caldas atravesou a rúa do Príncipe, cruzou a Porta do Sol, e pasou debaixo da arcada que noutro tempo fora unha das portas da cidade vella. (p. 103). Un pouco máis adiante no mesmo parágrafo atopamos a referencia á biblioteca. Isto fíxome pensar que a arcada pola que pasa Caldas é a arcada que aínda existe, a carón da praza Das Artes. Pero na rúa Gamboa semella estar a verdadeira (ou ao menos isto lin nun xornal) antiga porta da cidade. Non sei cal destas información é certa. A miña suposición é que debían existir diversas portas.

Fotografía 10: Rúa de Gamboa número 5. 1 de agosto de 2009. “Tomou a canella que levaba á concatedral, foi en dirección oposta ao templo e baixou pola rúa de Gamboa. No número 5 estaba o Grial” (p.104). Unha das limitacións de visitar Vigo no verán: atopar todo pechado. Saber que hai realmente no número 5 desta rúa vai ter que esperar a outra visita. Nesta ocasión puiden engadir outra incidencia ás miñas vacacións: as obras.

Read more

Un paseo por "Ollos de auga" [3]

Fotografía 7: Concello de Vigo. 7 de agosto de 2009. “O inspector regresaba da comisaría da policía municipal, no edificio do Concello, onde lle entregara ao oficial as follas coas queixas e o rosario de enderezos... [...]” (p.45). O Concello mudou hai tempo do casco antigo a este edificio moderno, cadrado. É unha das torres que destacan na liña do ceo da cidade. Na súa praza, nos dias da festas da cidade, pódese ver cine ao ar libre. Aloxa, efectivamente, as oficinas da Policía Municipal. Aquí reciben Caldas e máis Estévez as broncas do seu xefe.

Fotografía 8: Rúa do príncipe. 3 de agosto de 2009. “Caldas camiñaba polo empedrado da Rúa do Príncipe, xa sen rastro da actividade frenética dunhas horas atrás” (p.45). Sen dúbida a rúa mais transitada de Vigo, as “ramblas” da cidade: pallasos e músicos na rúa. A min gústame a vista do río de persoas dende a praza das artes.

Read more

Un paseo por "Ollos de auga" [2]

Fotografía 5: Desembocadura do río Lagares. 7 de agosto de 2009. “O coche rodeou o enreixado do recinto e encarou encabuxado a curva pechada que a estrada facía sobre a desembocadura do río Lagares” (p.23). Eu xa coñecía grazas a Siniestro Total o nome deste río. É doado ver como a xente pasea pola desembocadura camiñando pola beira da praia de Samil (tamén nomeada, por certo, polo grupo vigués na súas cancións).

Fotografía 6: O Berbés. 6 de agosto de 2009. “As súas arcadas graníticas, baixo as que se descargara a pesca noutros tempos [...]” Agora moi lonxe da liña de mar, estas casas tiñan hai anos a area ao seu carón.

Read more

Un paseo por "Ollos de auga" [1]

Fotografía 3: Peirao pesqueiro. 3 de agosto de 2009. “Bordearon o antigo porto do Berbés, onde se iniciara a actividade mariñeira da cidade a finais do século XIX” (p.22). O perímetro do casco urbano de Vigo é un porto continuo. Isto fai que a cidade enteira semelle ser un porto. Na fotografía, modernos barcos pesqueiros descansan antes de faenar.

Fotografía 4: Estaleiros. 9 de agosto de 2009. “Seguindo a avenida, circularon ante os estaleiros que insinuaban o esqueleto dos buques futuros [...]” (p.22). O contorno da cidade que non é porto son, cara Bouzas, estaleiros. Na imaxe, e rematándose, o buque “Acergy Havila” para unha compañía Noruega.

Read more

Un paseo por "Ollos de auga" [0]

Fotografía 1: Porto de Canido. 11 de agosto de 2009. “A illa que está fronte ao porto de Canido” (p.21) Esta é a referencia que lle dá o inspector Leo Caldas a Rafael Estévez. Nun edificio da illa sucedeu un asasinato.

Fotografía 2: Illa da Toralla dende a praia. 7 de agosto de 2009. Á esquerda da liña do horizonte, a ponte que chega á illa, no centro da imaxe. Caldas leva anotado o enderezo que corresponde co edificio branco (p.20). Omnipresente na paisaxe desperta en mi sempre que vou a Vigo a mesma pregunta: como sería a vista sen a torre?

Read more

A primeira lectura

Editorial Galaxia publica Ollos de auga, novela coa que Domingo Villar inicia a súa andaina na narrativa policial en galego. Protagonizada polo inspector Caldas, un personaxe co que axiña se han familiarizar lectores e lectoras, esta obra salienta por combinar suspense, personaxes orixinais, ambiente urbano e humor nas doses precisas que esixe o xénero negro. Un novo autor para a literatura galega e unha novela na que lectura e diversión son sinónimos.

Na torre da illa de Toralla, en plena ría de Vigo, aparece o cadáver dun saxofonista. O asasinato, dunha crueldade e sangue frío inusitados, vai ser investigado por Leo Caldas, inspector de policía que busca o seu lugar no mundo e que, ademais do seu traballo na comisaría, intervén nun consultorio radiofónico ao que os cidadáns se achegan coas queixas máis diversas. O séu axudante, Rafael Estévez, é un aragonés destinado na cidade, un elemento estraño en terra hostil cun carácter demasiado impetuoso para os seus novos veciños. O caso desenvolverase entre o ambiente cálido e nocturno dos clubs de jazz e a atmosfera tensa e afectada da alta burguesía viguesa.

Novela policial salferida de humor e con grandes doses de suspense, Ollos de auga sitúa o seu autor na liña de escritores que, coma Andrea Camilleri e Henning Mankell, renovan o xénero negro desde Europa cunha obra na que o interese da narración se ve acrecentado por unha visión crítica da sociedade. Na obra de Domingo Villar conviven certa melancolía coa ledicia da música e o viño branco. Unha historia de misterio zarrapicada de ironía, unha intriga retranqueira, unha novela negra en cores.

Read more